Dünyanın en büyük yağmur ormanını harita üzerinden incelemek farklı bir deneyimken, onu ayaklarıyla kat etmek bambaşka bir maceradır. Amazon Nehri boyunca yürümek, birçoğu için imkansız görünse de gerçek oldu. İngiliz kaşif Ed Stafford, bu zorlayıcı yolculuğa imza attı. İki yıl süren ve yaklaşık 6.400 kilometreyi kapsayan bu yürüyüş ile Amazon Nehri’ni baştan sona yürüyen ilk kişi olarak tarihe geçti. İşte Ed Stafford’un Amazon Nehri’ni yürüyerek geçen destanı…
Stafford’un sıra dışı yürüyüşü, 2 Nisan 2008’de Peru’nun Camana kentinde başladı
Harita üzerinde düz bir hat gibi görünen bu rota, gerçek hayatta bataklıklar, sık orman örtüsü, geçit vermez nehir kolları ve insanı yön duygusunu kaybettiren sonsuz yeşillikten oluşuyordu. Stafford, Amazon’a daha önce hiç adım atmamıştı; bu da yolculuğunu romantik bir maceradan çok, bilinmezliğe atılan bir adım haline getiriyordu.
İlk birkaç ay, bedenin bu yeni düzene alışmasıyla geçti. Günlerce süren yağmurlar, hiçbir zaman kuru kalmayan giysiler, sırt çantasının omuzlardan her an yaptığı baskı ve geceleri uykusuz bırakan böcek sesleri, yolculuğun gözle görülmeyen ama en yıpratıcı yönleri arasındaydı. Stafford için asıl zorluk, yolculuğunun daha başındayken Amazon’un onu yavaş yavaş içine çekmesiydi. Burada zaman farklı akıyor, mesafe farklı hissediliyordu.
Dördüncü ayda, Peru’daki orman işçisi Gadiel Cho Sanchez Rivera, Stafford’a katıldı
Başlangıçta planlanan şey oldukça sınırlıydı. Sanchez, Peru’nun Satipo kenti yakınlarındaki tehlikeli bir bölgeden beş gün boyunca Stafford’a rehberlik edecekti. Ama zamanla bu kısa süreklilik, güçlü bir yol arkadaşlığına dönüştü.
Sanchez, ormanı anlamada yetenekli, sesleri yorumlayabilen ve tehlikeleri önceden sezen bir rehberdi. İki adam arasındaki ilişki, haftalar geçtikçe profesyonel bir iş birliği olmaktan çok, hayatta kalmaya dayalı bir ortaklığa dönüştü. Nihayetinde Sanchez, yolculuk boyunca Stafford’ın yanında kalmaya karar verdi ve bu karar, seferin seyrini değiştiren önemli anlardan biri oldu.
İlginizi çekebilir:
Amazon Ormanlarındaki Efsanevi Kaynayan Nehir Hakkında Bilmeniz Gerekenler
859 gün süren bu yürüyüş, Peru’dan başlayıp Kolombiya sınırlarına yaklaşarak Brezilya’ya ulaştı ve Maruda Plajı’nda sona erdi
Yol boyunca ikili, doğanın neredeyse tüm sert yüzleriyle karşılaştı. Zehirli yılanlar, elektrikli yılan balıkları, anakondalar, sivrisinek sürüleri ve akrepler, bu yolculuğun olağan parçaları haline geldi.
Tüm bu tehlikelere rağmen, Atlantik Okyanusu’na ulaşamayacaklarına dair neredeyse hiç şüpheleri yoktu. Zamanla, korku yerini dikkatli bir alışkanlığa bıraktı. Orman, artık yabancı bir alan değil, tanıdık bir yaşam alanına dönüşmüştü. Kamp ateşinin çevresinde geçirilen sessiz akşamlar, dışarıdan bakıldığında ürkütücü görünen bu coğrafyada, günün en huzurlu anları haline geldi.
Stafford, yolculuğu sırasında kutanöz leishmaniasis (şark çıbanı) adlı cilt hastalığına yakalandı
Ek olarak, Stafford’ın başından bir sinek larvası çıkarılması gerekti. Sanchez ise pala kullanırken ciddi bir kesik yaşadı. Ancak tüm bu dramatik olaylara rağmen, ikiliye göre asıl zorluklar bunlar değildi.
En büyük yıpratma, sürekli taşınan ağır çantalar, sınırlı yiyecek seçenekleri, bitmeyen sivrisinek ısırıkları ve her adımda bacaklara takılan dikenlerdi. Kısa bir doğa yürüyüşünde fark edilmeyecek küçük rahatsızlıklar, aylarca süren bir yolculukta ciddi zorluklara dönüşüyordu. Stafford’a göre gerçek dayanıklılık, bu sıradan ama bitmek bilmeyen sıkıntılara rağmen yürümeye devam edebilmekti.
İlginizi çekebilir:
Yakın Zamanda Keşfedilen Amazon Resifi’nin Etkileyici Hikayesi
Yolculuğun son günleri, başlangıcı kadar zorlu geçti. Stafford, bir pazar sabahı yorgunluktan yol kenarına yığıldı. Ancak ertesi gün İngiltere’ye döneceği uçuşuna yetişebileceğinden emindi
Brezilya’nın kuzeydoğusundan yazdığı son notlarında, yalnızca üç saat uyuduktan sonra kendini daha iyi hissettiğini ve kalan 85 kilometreyi gece boyunca yürümeyi düşündüğünü bildirdi. Bazı günler 15 saatten fazla aralıksız yürüyüş yaptılar. Bir günde 55 kilometre mesafe katettikleri zamanlar oldu. Bu tempoya bedenin verdiği tepkiler kaçınılmazdı ama ulaşılan her yeni nokta motivasyonu artırıyordu. Yolculuk sona erdiğinde hayalleri de değişmişti. Amazon’u kurtarma çabasının bu yürüyüşle bitmeyeceğini belirtmişti. Yaşadığı deneyimi, tanıştığı insanların hikâyelerini, Amazon’daki yaşamı ve ormanın sesini dünyaya anlatma kararı aldı.
İngiltere’ye döndüğünde onu bekleyen küçük ama anlamlı mutluluklar da vardı. İlk isteği soğuk bir bardak bira içmekti. Yol arkadaşı Sanchez ise taze bir bardak süt hayali kuruyordu. Stafford’ın annesi, oğlunu en sevdiği yemek olan çoban böreğiyle karşılamaya hazırlıklıydı. İki yıl süren bu yürüyüşün sonunda, en anlamlı anlar belki de bu basit beklentilerdi.
İlginizi çekebilir:
Kaynak: 1
